Galiza Rebelde

Non podo deixar de esbozar un sorriso no meu rostro cuando penso no fácil que resultou auto-organizarse espontánea e autónomamente para facer unha pequena revolta, porque así é como a vexo, con aires de lembranza dun tempo de loitas autónomas obreiras como a que se viviu en Ascón. Veme o sorriso cuando vexo que ainda existen ganas de combatir e non deixar que nos tomen por tontxs, defendernos dun sistema que nos aniquila coa sua violencia diaria, que nos quere facer pagar a sua propia crise. Ríome con gusto cuando a indignación se leva a práctica coa acción directa, sen mediación, sen mendigar limosnas ao poder. Son momentos nos que desaparece todo rastro sindical: nen paz social, nen pacto sindical.